ႏွစ္ခ်ဳိ႕ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ နဲ႔ ငါ့ၿမဳိ႕ပ်က္ညေတြ...

တစ္ညေတာ့
ရုန္႔ရင္းဆန္ခတ္ၿဖစ္ေနတဲ့
အဇၩတၱကုိရစ္သမ္ညွိဖုိ႕
တကၠဆတ္ဆုိတဲ႔ယမကာဆုိင္မွာ
ရိန္ဂ်ားတစ္ေယာက္လုိထုိင္မိခ်ိန္
ေၿခာက္လုံးၿပဴးမရွိေပမယ့္
အားလုံးရဲ႕အၾကည့္မွာ
ၿမင္းရုိင္းတစ္ေကာင္ရဲ႔မာနေတြရွိတယ္...
ၾကယ္ေတြကုိေက်ာက္ဆူးၾကိဳးနဲ႔ဆြဲခ်ေနတဲ့
တက္တက္ၾကြၾကြလူငယ္တစ္ေယာက္ရွိတယ္
ပေလတုိရဲ႔သမၼတႏုိင္ငံအေၾကာင္း
ေထာင္းလေမာင္းေၾကေအာင္
ရြတ္ၿပတတ္တဲ့အဘုိးအုိရွိတယ္
ၿပဴတင္းမေဖါက္ထားတဲ့နံရံကုိ
ေၿခကန္ဖုိ႔ၾကိဳးစားေနသူေတြရွိတယ္
ေပါင္မုန္႔နဲ႔၀ုိင္အတြက္
ေကာင္းကင္ဘုံနဲ႔အၿငင္းအခုန္လုပ္တတ္သူေတြရွိတယ္
အဲဒီညမွာ
ကြၽန္ေတာ္ကကုိယ္႔အတၠကုိယ္ၾကဳိးကြင္းပစ္ဖမ္းၿပီး
ေဒသထြက္၀ီစကီေသာက္ခ်လုိက္ေတာ့
ရာစုသစ္ကရင္ရုိးတေလွ်ာက္
ပူၿပင္းရွတစြာစီးဆင္းသြားခဲ့တယ္...။


မုိးလႈိင္ည
(မေဟသီမဂၢဇင္း၊ဇန္န၀ါရီ၊၂၀၀၇)

ကဗ်ာမေရးေတာ့ပါဘူး ဆုိၿပီးေတာ့မွ
စာရြက္အလြတ္ေတြကုိၿဖန္႔ခ်မိေနတယ္


မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ မခ်စ္ေတာ့ပါဘူးလုိ႔
ကုိယ္ကုိယ္ကုိကတိေပးၿပီးမွ...


ကန္ေရၿပင္ေပၚကညေနေစာင္း
ေလေၿပအေ၀ွ႔မွာ
ႏွလုံးသားက တဖ်တ္ဖ်တ္လႈပ္ခါလုိ႔


ဘာကုိမွမၾကည့္ရဲေတာ့လုိ႔
အၾကည့္ကုိ အေမွာင္ထုထဲေရႊ႕လုိက္တယ္
အေမွာင္ထုပါမရွိေတာ့ဘူး


မေရမရာတယ္လီဖုန္းသံဟာ
အေသအခ်ာအသည္းခြဲတတ္ေၾကာင္း
အသည္းမကြဲတတ္သူတစ္ဦးနဲ႔
ေသာက္တဲ့ေကာ္ဖီဟာ ပုိမုိခါးသက္လာတယ္


မေန႔ကအတုိင္းပဲ
ဒီကဗ်ာေရးၿဖစ္တယ္
မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိထပ္ခ်စ္မိတယ္
ၿပီးေတာ့ထပ္ရႈံးနိမ့္တယ္...။

မုိးလႈိင္ည

ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္
ဂ်ေလာက္ ေဂ်ာက္
ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္
ဂ်ေလာက္ ေဂ်ာက္
ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္
ဂ်ေလာက္ ေဂ်ာက္
ဂ်ေလာက္ ဂ်ေလာက္
ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္
ဂ်ေလာက္ ဂ်ေလာက္
ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္
ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္
ဂ်ေလာက္ ေဂ်ာက္
ေနာက္ေတာ့ ဒီစာေၾကာင္းေတြထြက္လာတယ္
ႏွလုံးသားမွာ နာက်င္မႈလက္က်န္ေတြအတြက္
ေပးေခ်စရာနည္းလမ္းမရွိေတာ့ပါ...။


မုိးလႈိင္ည

ဟန္နီ

ကမာၻၾကီး လုံး၀န္းတာငါယုံၿပီ

မင္းနဲ႔ငါ မဆုံႏုိင္ေတာ့တဲ့စက္၀န္းထဲ…

အဲဒီညကေတာ့

မင္းက ဘေလာက္စ္အနီေရာင္ေလး၀တ္လုိ႔

ငါက ကမာၻၾကီးကုိခ်စ္တယ္လုိ႔

ကတၱရာလမ္းေပၚကေန

ကေယာင္ကတမ္းေအာ္ေနတုန္း…

ငါသိပ္ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ

လမ္းဆုံလမ္းခြမွာငါထားခဲ့တယ္…

ငါကမင္းရဲ႕အရိပ္ေတြ

သက္၀င္လႈပ္ရွားေနမယ့္

သကၠရာ္ဇ္ေတြထဲေငးလုိ႔

ငါစဥ္းစားမိတယ္…

ငါက ဘ၀မွာေနရဲတယ္ ေသရဲတယ္

ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ရဲတယ္

ဒီမုိကေရစီကုိ ယုံၾကည္ရဲတယ္

ဗုဒၵဘာသာကုိ သက္၀င္ရဲတယ္..

ငါ့ဦးေခါင္းအထက္အရပ္မွာ

ဘယ္သတၱ၀ါမွမရွိေစရလုိ႔

ငါေၾကြးေၾကာ္ရဲတယ္….

ဒါေပမယ့္

ငါဟာ သူရဲေဘာနည္းသူပါ…ဟန္နီ

ေသြးေၾကာထဲကုိ

အယ္ကုိေဟာေလးနည္းနည္း၀င္မွ

မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္တယ္လုိ႔

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ၀န္ခံရဲတဲ့သူ…

အဲဒီမိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ

မင္းပဲ …

ဟန္နီ

မင္းက ငါ့အတြက္ေတာ့

ကီလီယုိပက္ထရာ

ဒါမွမဟုတ္

ကက္သရင္းဇီတာဂ်ဳံး

မင္းဟာ

ငါ့အတြက္ေတာ့

ဘရစ္တနီစပီးယား

ၿပီးေတာ့

အၿငိမ့္မင္းသမီးေလး…ႏွင္း..။

မင္းဟာ

ေခြးေတြကုိပဲခ်စ္တတ္တဲ့

ရွာရာပိုဗာမၿဖစ္ခဲ့တာ ငါ၀မ္းသာတယ္

မင္းဟာ နန္းမေတာ္မယ္ႏု

မၿဖစ္ခဲ့တာငါ၀မ္းသာတယ္

မင္းဟာ

ေမရီအင္တြိဳင္းနက္မၿဖစ္ခဲ့တာ

ငါ၀မ္းသာတယ္

မင္းဟာ မာဂရက္သက္ခ်ာ မၿဖစ္ခဲ့တာ

ငါ၀မ္းသာတယ္…

မင္းဟာ ငါခ်စ္တဲ့ ဟန္နီပါ…

ငါ့ထက္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ပုိၾကီးသူ

ေဆးေရာင္ၿခည္ထားတဲ့ လက္သည္းခၽႊန္ခၽႊန္ေတြနဲ႔

ငါ့လက္ေကာက္၀တ္ကုိ ထုိးဆြတတ္တဲ့သူ

မင္းနဲ႔ပက္သက္တဲ့ ငါ့အမွတ္အသားေတြအတြက္

သေဘာက်ေက်နပ္တတ္သူ…

ဗီးနပ္စ္ လုိ မင္းၿပဳံးၿပတဲ့

ညေနခင္းေတြကုိ

ငါ့ရင္ထဲမွာထုပ္ပုိးထားတယ္

ကမာၻတစ္ခုလုံးစာေပါ့…

ေသြးေၾကာထဲက အနမ္းေတြ

အေၾကြးၿပန္ေပးဖုိ႔အတြက္

ဟန္နီ

မင္းနဲ႔အတူ သံသရာလည္ရမွာကုိပဲ

ငါခ်စ္တယ္….

မုိးလႈိင္ည

ပင္လယ္က ငါ့ဆီကုိပ်က္က်ခဲ့တယ္..။
တစ္ကုိယ္လုံးေပၚ ကပ္ၿငိေနတဲ့ ဆားပြင့္ေတြကုိခါခ်ရင္း
ရင္ထဲကခြာခ်လုိ႔မရတဲ့ နာက်င္မႈေတြအေပၚ
ေသာင္ၿပင္ေပၚပစ္ခ်လုိက္တဲ့ငါ့ ခႏၵာကုိယ္ေပၚ
လႈိင္းၾကတ္ခြတ္ေတြေၿပးေၿပးရုိက္တယ္
၀ီစကီေတြခပ္မ်ားမ်ားမ်ဳိခ်
စီးကရက္ေတြခပ္မ်ားမ်ားဖြာရႈိက္
ဘ၀ဟာထင္ထားတာထက္ပုိမူးၿပီးပုိခါးသက္တယ္
ေသၿခင္းတရားကထပ္ခ်ပ္မကြာ
ကမ္းစပ္ကေန ဗာဂ်ီနီးယားစ္၀ုဖ္ဟာ
ေကြးၿမစ္ထဲကို ဘာလုိ႔ ဆင္းသြားရတာလည္း
ဟဲမင္းေ၀းက ကမ္းေၿခကုိ လွမ္းၿမင္ေနရတဲ့
ၿပဴတင္းေပါက္ကေန ကုိယ့္ကုိယ္ဘာလုိ႔ပစ္ခ်လုိက္ရတာလည္း
ရင္ဘတ္ၾကီးတုိးလ်ဳိးေပါက္နဲ႔
ငါဘာကဆက္ခ်စ္ေနရမလည္း...
ကမ္းေၿခဟာ အနားသတ္မ်ဥ္းတစ္ခုအဆုံး
ဘ၀တစ္ခုရဲ႕အစ...


မုိးလႈိင္ည

ရန္ကုန္ဟာ
ကိတ္မုန္႔ေပၚ ဖေယာင္းတိုင္စိုက္ထားသလို
မိုးေမွ်ာ္တိုက္ က်ဳိးတိုးက်ဲတဲနဲ႔
သူ႔အလွကိုသူ ကပိုကယိုနဲ႔ ေနလို႔ေပါ့
ေမးေနၾက ေမးခြန္းက ေရမီးအစံုနဲ႔လားတဲ့
ဘာျပန္ေျဖမလဲရန္ကုန္ ..
ခပ္တည္တည္နဲ႔ အင္းလိုက္႐ံုေပါ့
လိုက္မလားေမးတဲ့ ဘတ္စ္ကားဟာ
ႏိုင္ငံရပ္ျခားကထက္ ေဖာ္ေ႐ြတယ္
အေၾကာ္ေၾကာ္ေနတဲ့ အဖြားအိုဟာ
ႏိုင္ငံရပ္ျခားက အမႈိက္ပုံးလိုက္ဖြေနတဲ့
အဖြားအိုထက္ ပိုလွေနသလိုလို
မီးမမွန္လို႔ .. ေရမမွန္လို႔ ..
အင္တာနက္ႀကီး ေလးလံေႏွးေကြးလို႔ ..
ဒီလိုအေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ေ

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၂ ႏွစ္တုန္းကေတာ့

ဒီေန႔မွာ ညီမေလးကုိေမြးခဲ့တယ္..

အခုေတာ့ ေဖေဖေမေမလည္း မရွိေတာ့ဘူး

အေ၀းက အစ္ကုိ တစ္ေယာက္လုိ

ညီမေလး ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဆုေတာင္းေပးမယ္

ဒီတစ္ေန႔လုံး အၿပင္

ဒီတစ္ဘ၀လုံးလုံးေပါ့

အစ္ကုိရဲ႕ပ်က္ကြက္မႈေတြအေပၚ

ညီမေလး ခြင့္လႊတ္ေပးပါ…

လက္ေဆာင္လည္းမေပးႏုိင္ဘူး..

ညီမေလးၾကဳိက္တတ္တဲ့ မုန္႔ေတြလည္း ၀ယ္မေကၽြးႏုိင္ခဲ့ဘူး

အေမွာင္နဲ႔တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အခန္းေလးထဲမွာ

ညီမေလးကုိသတိရေနတယ္…

ဒီတစ္ႏွစ္အၿပီးမွာ တကယ္ကုိအေ၀းၾကီးကုိေ၀းၿပီလား…

ၾကင္နာတတ္တဲ့ စုိးရိမ္တတ္တဲ့ ခြင့္လႊတ္တတ္တဲ့

ညီမေလး… ဆီမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ အၿမဲတမ္းတည္ရွိပါေစ…

ညီမေလးေခါင္းကဆံထုံးေလးေပၚမွာ

အစ္ကုိစပါယ္ပန္းေလးေတြသီကုံးေပးဖုိ႔ဆုိတာ

စိတ္ကူးေလးထဲမွာ အိပ္မက္ယုံ

ညီမေလး ၿဖစ္ေလရာဘ၀ ေအးခ်မ္းလွပပါေစ…။

မုိးလႈိင္ည

လြဲေခ်ာ္မႈေတြ တုိက္ဆုိင္တတ္လြန္းေတာ့
ငါ ကံၾကမၼာ ကုိခ်ည္း အၿပစ္မဖုိ႔ခ်င္ေတာ့ဘူး
အမ်ဳိးသားေတြမွာလည္း ရင္သားကင္ဆာၿဖစ္ႏုိင္ေခ်…
အထူးၿပဳလုပ္ခ်က္ေတြ သိပ္မ်ားေတာ့
၂၀၁၂ ကမာၻေက်ာ္သြားတယ္
Gender မွာ စပါယ္ရွယ္တစ္ခု ထပ္တုိးတယ္
ဘယ္ဘာသာမွ မကုိးကြယ္ဘူးလုိ႔ ရုိးရုိးသားသားေၿပာခြင့္ရၿပီ
စမ္းသပ္ေနစရာမလုိပါဘူး
ေသသြားေတာ့လည္း အသိသာခ်ည္းပဲဟာ
ႏွစ္သိမ့္ ပညာေပးေဆြးေႏြးေနတာပဲ
လုိအပ္ရင္ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ ၀န္မေလးပါဘူး
အဲဒီလုိေၿပာၿပီး ခ်စ္ခဲ့တာ…
မိခင္ၾကီးစုိးေသာေခတ္ဆုိရင္
မုန္ဖုိးမ်ားမ်ားေတာင္းလုိ႔ရမယ္ထင္တယ္
ေဘာပင္မပါပဲ.. ကဗ်ာေရးလုိ႔ရတယ္ဆုိေတာ့
သိမ္းထားမယ္ဆုိရင္
ကေလာင္နာမည္ေပးစရာမလုိဘူး
ဖုိင္နာမည္ေတာ့ေပးရမယ္..
အဖြင့္စနစ္မွာလည္း တန္ရာတန္ေၾကးနဲ႔
ေခါင္းမပါပဲ ေခါင္းမာတာ ဒီသတၱ၀ါေတြပဲရွိမယ္ထင္တယ္
ဇီ၀မ်ဳိးစိတ္အသစ္ေပါ့
ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြကို လ်ဴိ႕၀ွက္ထားရေအာင္
အခ်ိန္တန္ရင္ ေၿပာင္းဖူးေပါက္ေပါက္နဲ႔ လဲစားလုိ႔ရမယ္
သူမက ခ်န္ဂီေလဆိပ္ထဲကုိ ၀င္သြားၿပီ
ကၽြန္ေတာ့္ ဓါတ္ခဲနာရီက ရပ္ေနတယ္
ဘာေၾကာင့္ ေခတ္ေရွ႕ေၿပးခ်င္တာလည္း
ေနာက္ၿပန္လွည္႔လည္းရသားနဲ႔
အခ်ိန္တန္ရင္ ကမာၻတစ္ပါတ္ၿပည့္သြားမွာပဲ….
အ၀တ္အစားေတြ၀တ္မလာနဲ႔
ငါတုိ႔ Body Arts သြားလဲၾကမယ္
အဲဒါမွာ ငါတုိ႔လည္း ပုိက္ဆံရွိတာ သူတုိ႔သိသြားမယ္
အၿပင္မွာ ေၿပာေနၾကတာပဲ ရုိးသားမႈက
ထမင္း၀ယ္စားလုိ႔ရလားတဲ့
( အိမ္ကုိ အေႏြးဓါတ္ေပးဖုိ႔ ဂတ္စ္လည္းမရွိဘူး
ေပါင္မုန္႔လည္း မရွိေတာ့ဘူး ရွင္ဒီအတုိင္းငုတ္တုတ္ထုိင္ေနမွာလား)
၀တၳဳတစ္ပုဒ္ထဲက စာသားမ်ား
အခုဆုိရင္ နာမည္ၾကီးဖုိ႔ နည္းလမ္းေတြ ပုိမ်ားလာတယ္
ကလစ္ႏွိပ္လုိက္တာက ကုိယ့္အၿပစ္နဲ႔ ကုိယ္
အာမခံ ထားတဲ့ေခတ္က က်န္ခဲ့ၿပီ
နည္းနည္းေတာ့ ရက္စက္တယ္
မီးေလာင္ေနတုန္း ေစာင္းတီးရတဲ့ အရသာ
အခုေတာ့လည္း ဒါမ်ဳိးေတြက မဆန္းေတာ့ပါဘူး…

မုိးလႈိင္ည

ဒါပါပဲ
ငါရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းက
နင့္ေမွာ္၀င္ညေတြထဲမွာ ကူးလူးပ်ံသန္းေနတဲ့
ေဟာဒီ ရင္ဘတ္နဲ႔ေဆာက္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႔အေတာင္ပံေတြကို အားနာလာလို႔ပါ...။
ဒါဏ္ရာေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲ လာဖြဲ႔ႏြဲ႔တဲ့ ႏြယ္ပင္ေရ....
ေျပာရရင္လည္း ရင္ဘတ္ေရာ ေက်ာေရာ ေအာင့္ေအာင့္လာတယ္...
တေတာလံုးရွင္းျပီးမွ အျမစ္တြယ္က်န္ေနတဲ့ ျမက္ပင္ငယ္လို...
ဆြဲႏႈတ္ၾကည့္မွ...
ငါ့သံေယာဇဥ္အမွ်င္ေတြက တဆိတ္ရွည္လြန္းေနတယ္....
ရင္ခုန္သံေတြ နင့္မ်က္၀န္းေတြနဲ႔အတူ တေလွၾကီးပါသြားကတည္းက
အဲဒီသံေယာဇဥ္အမွ်င္တန္းေတြ ငါ့ရင္ခြင္တလႊမ္းမွာ ေျခက်င္းလိမ္ေနေတာ့တာပဲ
ဒုကၡပါပဲ ဘယ္ဘုရားအဆူဆူမွ မကယ္နိုင္ေသးဘူး..
ဟူး....မမွီမကမ္းနဲ႔ လြမ္းတယ္..

အျဖဴေရာင္ကိုမွ မီးနဲ႔ရႈိ႔တယ္..
မညွာမတာ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ရွိရိွသမွ် အားလံုးကိုလည္း ဆြဲယူရိႈက္သြင္းပါရဲ့...
တခါတခါ ဂရုစိုက္သလိုလိုနဲ႔ ငါ့ခ်စ္ျခင္းအားလံုးကို ေျခြေျခြခ်တယ္..
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ငါ့အိပ္မက္ေတြ တြန္႔လိမ္ေၾကမြတဲ့အထိ ထိုးေျချငိမ္းသတ္ခံလိုက္တယ္..
ဒါက ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္လား... ငါကိုယ္က ၾကမၼာငင္တာလား..
ဒါမွမဟုတ္ နင့္နႈတ္ခမ္းနဲ႔မွ အေငြ႔ထြက္တဲ့ ေဆးလိပ္ေလးဟာ ငါပဲလား...
မဆံုခင္ကတည္းက ႏႈတ္ဆက္ရမွာ သိျပီးသားပဲ...
စကားသံေတြကို ျမိဳခ်ေနတဲ့ၾကားက မေတာ္တဆအသံထြက္သြားခဲ့တာ..
ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ ရင္ဘတ္စီးခ်င္းထိုးရင္းထြက္က်လာတဲ့ အသံလား..

မ်က္၀န္းမ်ားနဲ႔ နမ္းပါ..
နင္နဲ႔ငါနဲ႔ၾကားက အၿဖဴေရာင္ေန႔ရက္ေတြကုိ လြမ္းတယ္..
နင္က ခပ္လြယ္လြယ္နာက်ည္းဖုိ႔ပဲ..
ငါကေတာ့ နာနာက်င္က်င္... နင့္ကုိခ်စ္တယ္
အဲဒီစကားလည္း .. မေၿပာၿဖစ္ခဲ့ပါဘူး...
ေႏြရာသီ ဘယ္ႏွခုကူးၿပီးမွ နင္ငါ့ကုိ နားလည္မွာလည္း..
နင္ဂစ္တာသံေတြတိတ္ဆိတ္
နင္ရင္ခုန္သံေတြကုိမၾကားရတဲ့ေန႔..
ငါဘယ္လိုစိတ္ေတြ အိပ္လို႔ရမွာလည္း..
နင္ကေတာ့မညွာမတာ... ငါ့ကုိအႏုိင္ရသြားတယ္...
ငါကေတာ့ နင့္အေၾကာင္းကဗ်ာေတြနဲ႔..
ညေတြထဲမွာ ေၾကကြဲနစ္ၿမဳတ္...
နင္..ငါကုိထားသြားတဲ့ညမွာ ဒီကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ ငါေနာက္ဆုံးလြမ္းမယ္...
နင္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့ မွၿပန္မဆုံမယ့္ ဘ၀သံသရာ ေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္စာ...။


ေႏြဦးပုံၿပင္ ၊ မုိးလႈိင္ည

အထပ္ထပ္ေၾကမြေနတဲ့ လိပ္စာကုိေငးရင္
အဆက္အသြယ္မရတဲ့..
ႏွစ္ကာလအေဟာင္းတခ်ဳိ႕...
ငယ္ငယ္ကေခ်ာင္းစပ္မွာ
စိတ္ကူးေလွေတြ ေမ်ာခဲ့သလုိ
အခု .. ငါတုိ႔ ေခတ္ကာလထဲမွာေမ်ာခဲ့ၿပီ...
အေမမရွိေတာ့ဘူး
အိမ္အေဟာင္းၾကီးမရွိေတာ့ဘူး
နာရီအေဟာင္းၾကီးမရွိေတာ့ဘူး
အေဟာင္းအႏြမ္းဆုိလို႔
ငါနဲ႔ ငါ့အလြမ္းေတြပဲရွိတယ္...
အသစ္စက္စက္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိခ်ေမာင္း...
ငါ့တုိ႔ ပ်က္လြယ္ၿပင္လြယ္ဘ၀နဲ႔ ေနသားက်ခဲ့တယ္...
ငါတုိ႔လမ္းေတြက အရင္ကလုိ မုိးမ်ားရင္ေရတင္ေနတုန္းပဲ...။

မုိးလႈိင္ည

ငါတုိ႔ မမွားဘူး..
အမွန္တရားနဲ႔ သီသီေလးလြဲသြားတာ တစ္ခုပဲ။ ...။

ေနမ်ဳိး
၂၀၀၅.၁၀.၄

ကုိယ္နားမလည္ေတာ့ သူေၿပာတဲ့အတုိင္း လုိက္ေၿပာဖုိ႔ၾကဳိးစားၾကည့္တယ္.. ဒါေပမယ့္ အသံထြက္က မပီဘူး.. ခံစားခ်က္က မညီဘူး နားလည္မႈကေသြဖည္ေနတယ္.. ဒါဆုိ ကဗ်ာၿဖစ္တယ.္ ...မၿဖစ္ဘူးကိစၥ... နားမေထာင္ပဲ စကားေတြအမ်ားၾကီးေၿပာေနခ်င္တာ.. စာေတြအမ်ားၾကီးေရးေနခ်င္တာ နာမည္ေတြအမ်ားၾကီးၾကီးေနခ်င္တာ.. လက္ခုပ္သံေတြအမ်ားၾကီးရေနခ်င္တာ ...မႏူးမနပ္ မလည္မ၀ယ္ မသိတသိ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဦးထုပ္ခပ္ငုိက္ငုိက္ေဆာင္းထား.. ဂ်ာနယ္နဲ႔မ်က္ႏွာကုိကြယ္ထား.. ေကာ္ဖီခြက္ေမွာက္က်ေတာ့ကၿပာကယာ စားပြဲကုိတစ္ရူးေတြနဲ႔ေကာက္သုတ္... ေမးခြန္းတုိင္းကုိေၿဖဖုိမလုိဘူး ကုိယ္သိသလုိတတ္သလုိ လုပ္ၿပီးမွ... ေခၽြးေစးေတြၿပန္လာတယ္... မနက္ေစာေစာ ငွက္ကေလးေတြအစာေကၽြးရဦးမယ္...